Terug naar

          Frankrijkinfo

     


DE GESCHIEDENIS VAN "VAKANTIEHUISJE ZUID-FRANKRIJK".
Door Maria en Robert Steier

We zullen ons eerst even voorstellen, we zijn Maria en Robert en vonden Frankrijk altijd al een mooi land. Enige jaren hadden we op een camping in de Minervois in Zuid-Frankrijk een grote caravan op een jaarplaats met een schuurtje erbij.
Reeds jaren liepen we rond met het idee Nederland achter te laten en in Zuid-Frankrijk wat te gaan doen. Je begint in de vakanties met om je heen te kijken en makelaars te bezoeken.

Zo kwamen we na een tijd bij een makelaar, een Nederlander die hier al vele jaren woonde en die we maar Sjaak zullen noemen, die een vriend van een vriend van ons bleek te zijn. Soms is de wereld niet zo groot als je denkt.

Ook met zijn hulp vind je dan toch net niet wat je zoekt en als je dan eindelijk iets interessants ziet, is het pas te bezichtigen als de vakantie alweer voorbij is en je weer in Nederland aan het werk hoort te zijn. Nee het moest anders, want dit werd niets.

In Nederland hebben we toen ons huis te koop gezet, wat destijds een jaar of langer kon duren. Blijkbaar hadden we of een geweldig huis, of veel geluk. Waarschijnlijk was het beide, want we waren in zeven weken ons huis kwijt en als het aan de koper had gelegen nog sneller, maar om net voor Kerst in de haast op straat te staan met ons tweeën, twee katten en een hondje leek ons niet zo aantrekkelijk. Ook moet je boeltje nog ergens heen en als je nog geen huis hebt moet het toch ergens blijven. De feestdagen hebben we in ons aangeklede huis doorgebracht, maar twee januari zijn we begonnen met inpakken. En zoals altijd bij een verhuizing takelt je "thuis" af als de spullen in de dozen verdwijnen.

Onze twee kinderen hebben erg hun best gedaan, maar helaas bleek toen al dat veel familie, vrienden en kennissen wel wilden mee feesten bij ons, of onze hulp konden gebruiken voor hun problemen of werk, maar helaas niet aanwezig konden zijn toen wij zelf een extra handje nodig hadden. Nee, bij ons kwam men niet voor de camera, zoals nu wel eens gebeurt.

Makelaar Sjaak, die onze vriend werd, wist bij een kennis van hem opslagruimte voor ons te regelen. Begin januari 2001 een grote witte bestelwagen gehuurd met trekhaak (de aanhanger hadden we zelf al) en met die volgepropte combinatie trokken we naar het zuiden. Maria bleef thuis met de dieren en zorgde voor het inpakken van de restanten.

Bij Lyon op een parkeerplaats, na een rustpauze, stonden er twee douaniers met motor en geboden mij te stoppen. Ze wilden van alles weten. Wat ik dan wel niet deed, bij me had etc. De achterdeur moest open en omdat alles zo vol was viel er gelijk al een deel van een wijnrek uit. Toen zagen ze een koffer. Wat zit daar dan wel niet in? Nou, mijn kleren. De koffer kon blijven staan en met de beste wensen voor een goede reis mocht ik mijn tocht vervolgen. In ieder geval stond ik binnen een week weer thuis en op 31 januari 2001 deden we 's nachts de deur van ons huis op slot en reden we met het restant, wat altijd meer is dan je denkt, naar het zuiden.

Wonen in een caravan is natuurlijk maar behelpen, zeker in februari, want ook al zaten we zeer zuidelijk, we hebben toch wel enkele sneeuwstormen meegemaakt.

En uiteraard hebben we de hele wijde omgeving uitgekamd tijdens onze zoektocht naar een voor ons bruikbaar gebouw. Tot er op een gegeven moment - we waren vergezeld van Sjaak - er in de omgeving van Limoux / Carcassonne een groot bouwsel langs de weg opdook met een bord "a vendre", vergezeld van een telefoonnummer.

Het was een bar/café/restaurant met feestzaal, wat kamertjes voor de verhuur en een grote "tuin" met minigolfbanen, en dat in een prachtige omgeving. Kortom, dat was wat we wilden, ook al had het al vier jaar leeggestaan

Wegens het plotseling overlijden van de zoon van de eigenaar had deze er geen zin meer in, schopte destijds de aanwezige gasten eruit en deed de deur op slot. Dus toen we het kochten waren de borden nog steeds niet afgewassen of de keuken schoongemaakt.

Drie maanden later was de overdracht. De royale tuin leek nu ineens veel royaler met onkruid van een halve meter hoog. Eerst hebben we de caravan daar neergezet, zodat we iets konden schoonmaken om dan in een paar kamers onze intrek nemen.

Toen kwam het echte werk wat we u zullen besparen. Het restaurant werd onze woonkamer, het cafédeel werden een slaapkamer, hal, badkamer en ook de woonkeuken, waar we de bar van vijf meter lengte in hebben laten staan.

De feestzaal is nu een opslagruimte en de kamers en de restaurantkeuken werden opnieuw gerangschikt en omgebouwd tot gites / vakantiehuisjes.

In de tuin is natuurlijk ook het nodige gebeurd. Bomen die nog nooit goed in vorm waren gesnoeid, werden onderhanden genomen. Ook waren er 24 populieren van een meter of 15. Slecht in conditie en goed voor enorm veel pluis in juni. En we waren er nog allergisch voor ook ! Die hebben we door een bedrijf laten omzagen en de stronken laten weghalen. De takken deden we zelf.

Inmiddels staan er nu veel moerbeibomen, door ons erg geliefd, en door de parapluvorm prima om schaduw te geven en onder te vertoeven in de zomer. Ook de minigolfbaantjes zijn weg en de "tuin" is nu echt tuin geworden.

Het resultaat van al dit werk is dat er nu gites / vakantiehuisjes voor twee en vier personen zijn waar wij zelf ook graag in zouden vertoeven op vakantie.

Omdat we niet de behoefte hebben om miljonair te worden houden we de huur erg laag, zodat deze binnen ieders bereik ligt.

Ook de omgeving is geweldig, maar daar kunt u op Frankrijkinfo.com meer over te weten komen.

 

Wilt u meer foto's en informatie over ons vakantiehuisje,

bezoek dan onze homepage